lament

– Tędy biegłem – oznajmił ojciec Tego od teledysku. – Zgubiłem rękawiczki. To była zima, a ja zgubiłem rękawiczki i bałem się wracać do domu.
Siedzą w taksówce, za którą zapłaci Ten od teledysku. To nic nadzwyczajnego, a jednak jest pewna ostateczność w tym, że dziecko płaci za przejazd rodziców. Niby wszystko, co miało się zmienić, zmieniło się już dawno temu, a jednak istnieją drobiazgi dodatkowo przybijające nas do czasu.
– Była zima, a ja zgubiłem rękawiczki i biegłem do domu, choć bałem się do niego wracać – wspomina ojciec patrząc na świat, którego nie widzi nikt, poza nim. Dawno już minęli okolice domu jego dzieciństwa, ale szyby taksówki pokryła od wewnątrz para a od zewnątrz zalały je krople deszczu, toteż nietrudno się pogubić. Zresztą, teraźniejsza rzeczywistość nie ma znaczenia. 
Temu od teledysku przychodzi do głowy bardzo nieoryginalna myśl o indywidualnych miastach, o tym, że każdy z nas ma własne ich mapy. Ktoś inny napisał to już wcześniej, lepiej, trafniej i dosadniej i Ten od teledysku wie o tym. Wie jednak, że jeśli nie powtórzy myśli wzbudzonych wspomnieniami ojca, stanie się o coś uboższy; niechby nawet o banał.
"Nie zobaczycie mojego miasta – myśli Ten od teledysku. – Nie zobaczycie mojego życia. A ja nie zdołam wam o nim opowiedzieć."

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s